κολπική μαρμαρυγή

Η κολπική μαρμαρυγή είναι πιο επικίνδυνη στις γυναίκες

• Iatronet

Η κολπική μαρμαρυγή φαίνεται να είναι ισχυρότερος παράγοντας κινδύνου για καρδιοπάθεια και θάνατο στις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες, αναφέρει έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The BMJ.
Διεθνής ομάδα ερευνητών θέλησε να υπολογίσει τη σχέση μεταξύ κολπικής μαρμαρυγής και καρδιαγγειακής νόσου και θανάτου σε γυναίκες και άντρες και να συγκρίνει τα φύλα.
Σε μετα- ανάλυση 30 ερευνών που δημοσιεύτηκαν μεταξύ Ιανουαρίου 1966 και Μαρτίου 2015 οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία 4 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Όλες οι έρευνες είχαν τουλάχιστον 50 συμμετέχοντες με κολπική μαρμαρυγή και 50 χωρίς την πάθηση. Ανέφεραν σχέσεις, ανα φύλο, μεταξύ κολπικής μαρμαρυγής και θνησιμότητας από όλα τα αίτια, θανάτου από καρδιαγγειακή νόσο, εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιακών γεγονότων και καρδιακής ανεπάρκειας.
Η κολπική μαρμαρυγή συνδέθηκε με 12% υψηλότερο σχετικό κίνδυνο θνησιμότητας από όλα τα αίτια στις γυναίκες και πολύ ισχυρότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, θνησιμότητας από καρδιαγγειακή νόσο, καρδιακών γεγονότων και καρδιακής ανεπάρκειας. Η αιτία των διαφορών ανάμεσα στα φύλα δεν είναι γνωστή.
Όσον αφορά την κλινική φροντίδα, τα αποτελέσματα στηρίζουν την ανάπτυξη συγκεκριμένου σκορ κινδύνου για τη νόσο στις γυναίκες και πιο επιθετική αγωγή των παραγόντων κινδύνου σε αυτές, όπως πρόσφατα συστάθηκε από την American Heart Association.

Categories: iatrika

παχυσαρκία

Η παχυσαρκία συνδέεται με δημιουργία θρόμβων στα παιδιά

• Iatronet

Η παχυσαρκία συνδέεται με τη δημιουργία θρόμβων στις φλέβες παιδιών και εφήβων, αναφέρει νέα έρευνα.
Ήταν στατιστικά σημαντικός προγνωστικός παράγοντας δημιουργίας θρόμβων στους νέους, έδειξε η έρευνα.
Η σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και φλεβικής θρομβοεμβολής μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας αν παραμείνει χωρίς αγωγή, προειδοποίησαν οι ερευνητές.
Η Elizabeth Halvorson, του Wake Forest Baptist Medical Center στη Βόρεια Καρολίνα, δήλωσε ότι η έρευνα έδειξε σχέση μεταξύ της παχυσαρκίας και της φλεβικής θρομβοεμβολής στα παιδιά, η οποία θα πρέπει να ερευνηθεί με περαιτέρω μελέτες.
Πρόσθεσε, ότι αυτό είναι σημαντικό επειδή η εμφάνιση φλεβικής θρομβοεμβολής στα παιδιά έχει αυξηθεί σημαντικά τα προηγούμενα 20 χρόνια και η παιδική παχυσαρκία παραμένει σε υψηλά επίπεδα στις ΗΠΑ.
Οι ερευνητές εξέτασαν στοιχεία ασθενών μεταξύ Ιανουαρίου 2000 και Σεπτεμβρίου 2012. Εντόπισαν 88 ασθενείς μεταξύ 2 και 18 ετών-επιβεβαιωμένα περιστατικά φλεβικής θρομβοεμβολής.
Αφού έλαβαν υπόψη άλλους παράγοντες κινδύνου, οι ερευνητές ανακάλυψαν μικρή αλλά στατιστικά σημαντική σχέση μεταξύ της παχυσαρκίας και της φλεβικής θρομβοεμβολής,
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hospital Pediatrics.

Categories: iatrika

έντονη φτώχεια

Η έντονη φτώχεια βλάπτει την υγεία των παιδιών

• Iatronet

Η έντονη φτώχεια αποτελεί απειλή για την υγεία και την ανάπτυξη μικρών παιδιών, αναφέρει νέα έρευνα.
Ερευνητές ανέλυσαν αμερικανικά στοιχεία που συλλέχτηκαν από το 2011 έως το 2013. Εστίασαν σε παιδιά μικρότερα των 9 ετών συγκρίνοντας όσα ζούσαν σε έντονη φτώχεια με όσα ήταν φτωχά αλλά όχι σε έντονη φτώχεια και με όσα δεν ήταν φτωχά.
Παιδιά που ζούσαν σε έντονη φτώχεια ήταν πιο πιθανό να είναι παχύσαρκα σε σχέση με τα παιδιά των 2 άλλων ομάδων.
Η έρευνα επίσης ανακάλυψε ότι παιδιά που ζούσαν σε έντονη φτώχεια είχαν 3 φορές υψηλότερα επίπεδα μολύβδου στο αίμα σε σχέση με φτωχά παιδιά και περισσότερες από 17 φορές υψηλότερα σε σχέση με παιδιά που δεν ήταν φτωχά.
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι υψηλά επίπεδα μολύβδου συνδέονται με μαθησιακά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς.
Επίσης, ανακάλυψαν ότι παιδιά που ζούσαν σε μεγάλη φτώχεια ήταν επίσης πιο πιθανό να έχουν γονείς με φτωχή ή μέτρια σωματική ή ψυχική υγεία και πιο συχνό στρες. Τέτοια παιδιά ήταν επίσης πιο πιθανό να έχουν γονείς με έλλειψη στήριξης και ασφάλειας στη γειτονιά τους.
Οι συγκεκριμένες οικογενειακές καταστάσεις συνδέονται με φτωχή υγεία και αναπτυξιακά προβλήματα στα παιδιά, σύμφωνα με τους ερευνητές,
Η έρευνα δημοσιεύτηκε πρόσφατα από το National Center for Children in Poverty.

Categories: iatrika

Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και βιταμίνες Β

Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και βιταμίνες Β επιβραδύνουν τη νοητική εξασθένηση

• Iatronet

Τα υψηλότερα επίπεδα ωμέγα-3 λιπαρών οξέων στον οργανισμό μπορούν να ενισχύσουν την επίδραση συμπληρωμάτων βιταμίνης Β, οδηγώντας στην επιβράδυνση της νοητικής εξασθένησης σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, ανακάλυψε διεθνής ομάδα ερευνητών.
Οι ερευνητές, από τα πανεπιστήμια Cape Town, Oslo, Oxford και UAE, μελέτησαν περισσότερους από 250 ανθρώπους με ελαφριά νοητική εξασθένηση στην Οξφόρδη.
Η Dr Celeste de Jager, του University of Oxford, δήλωσε ότι προηγουμένως ανακάλυψε ότι οι βιταμίνες Β μπορούν να επιβραδύνουν ή να εμποδίσουν την ατροφία του εγκεφάλου και την εξασθένηση της μνήμης σε ανθρώπους με ελαφριά νοητική εξασθένηση. Οι ερευνητές θέλησαν να διαπιστώσουν αν τα ωμέγα-3 λιπαρά και οι βιταμίνες Β θα μπορούσαν να αλληλεπιδρούν για την πρόληψη της νοητικής εξασθένησης.
Στην έναρξη της έρευνας κάθε συμμετέχων υποβλήθηκε σε εξετάσεις για να μετρηθεί η νοητική κατάσταση και σε εξέταση αίματος για να καθοριστούν τα επίπεδα 2 ωμέγα- 3 λιπαρών που βρίσκονται συνήθως στα ιχθυέλαια (DHA και EPA).
Ο Dr Abderrahim Oulhaj δήλωσε ότι η ερευνητική ομάδα ανακάλυψε ότι για ανθρώπους με χαμηλά επίπεδα ωμέγα-3 τα συμπληρώματα βιταμίνης είχαν μικρή έως καθόλου επίδραση. Ωστόσο, σε όσους είχαν υψηλά επίπεδα ωμέγα- 3 στην έναρξη, οι βιταμίνες Β ήταν πολύ αποτελεσματικές στην πρόληψη της νοητικής εξασθένησης σε σύγκριση με το placebo,
Πρόσθεσε ότι το αποτέλεσμα συμπληρώνει τα προηγούμενα ευρήματα ότι οι βιταμίνες B επιβραδύνουν το ρυθμό της ατροφίας του εγκεφάλου στην ελαφριά νοητική εξασθένηση μόνο σε όσους έχουν καλά επίπεδα ωμέγα- 3 λιπαρών οξέων.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Alzheimer's Disease.
Οι ερευνητές επίσης ανακάλυψαν ότι τα επίπεδα DHA θα μπορούσαν να είναι πιο σημαντικά από τα επίπεδα EPA, αν και προειδοποιούν ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να καταλήξουν αν αληθεύει.

Categories: iatrika

Οι στατίνες αυξάνουν τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 κατά 46 τοις εκατό

Οι στατίνες αυξάνουν τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 κατά 46 τοις εκατό

• APA

Η λήψη στατινών αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2. Σύμφωνα με μια φινλανδική μελέτη που δημοσιεύθηκε στην έκδοση «Diabetologia» (Διαβητολογία), ο κίνδυνος είναι 46 τοις εκατό υψηλότερος.
Στη μελέτη τους, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Κουόπιο (University of Eastern Finland και Kuopio University Hospital) περιέλαβαν 8.850 άνδρες ηλικίας 45-73 ετών, οι οποίοι δεν είχαν διαγνωστεί με διαβήτη κατά την έναρξη της μελέτης. Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρατήρησης για σχεδόν έξι έτη, 635 συμμετέχοντες ανέπτυξαν διαβήτη τύπου 2.
Μετά από προσαρμογή των δεδομένων για παράγοντες επηρεασμού, όπως η ηλικία, ο ΔΜΣ (ΒΜΙ) και η σωματική δραστηριότητα, φάνηκε ότι η χρήση στατινών αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη κατά 46 τοις εκατό. Όσο υψηλότερη είναι η δόση του φαρμάκου, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες.
Πιο λεπτομερείς αναλύσεις έδειξαν ότι η ευαισθησία στην ινσουλίνη μειώθηκε κατά 24 τοις εκατό και η έκκριση ινσουλίνης κατά δώδεκα τοις εκατό. Οι μειώσεις ήταν δοσοεξαρτώμενες. Και οι δύο τιμές είναι πιθανόν να σχετίζονται άμεσα με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη, λένε οι συγγραφείς της μελέτης.
Οι συγγραφείς τόνισαν ότι σε αντίθεση με άλλες μελέτες, αυτή η μελέτη δεν περιλάμβανε μόνο άτομα με υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων. Δεδομένου ότι οι συμμετέχοντες ήταν όλοι αποκλειστικά Καυκάσιοι άνδρες, πρέπει να συμπεριληφθεί μια περαιτέρω έρευνα σε γυναίκες και αντίστοιχα άτομα άλλων εθνοτικών προελεύσεων, δήλωσαν οι ερευνητές.

Categories: iatrika

Το τεστ κόπωσης σε κυλιόμενο τάπητα προβλέπει τον κίνδυνο θνησιμότητας

Το τεστ κόπωσης σε κυλιόμενο τάπητα προβλέπει τον κίνδυνο θνησιμότητας

• APA

Επιστήμονες από τις ΗΠΑ έχουν αναπτύξει ένα μαθηματικό τύπο, με τη βοήθεια του οποίου μπορεί να ελεγχθεί ο κίνδυνος του θανάτου ενός ατόμου κατά τα επόμενα δέκα χρόνια, χρησιμοποιώντας ένα απλό τεστ κόπωσης σε κυλιόμενο τάπητα. Οι γιατροί ελπίζουν έτσι να παρακινήσουν τους ασθενείς υψηλού κινδύνου να γυμνάζονται περισσότερο. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην έκδοση «Mayo Clinic Proceedings».
Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins της Βαλτιμόρης (Μέριλαντ) ανέλυσαν στοιχεία από περισσότερους από 58.000 ανθρώπους ηλικίας 18 έως 96 ετών, οι οποίοι είχαν ολοκληρώσει ένα τυποποιημένο τεστ κόπωσης σε κυλιόμενο τάπητα στο Ντιτρόιτ (Μίσιγκαν), μεταξύ 1991 και 2009. Παρακολούθησαν επίσης όσους συμμετέχοντες πέθαναν στα δέκα χρόνια μετά το τεστ.
Οι γιατροί υπολόγισαν τη «Βαθμολογία Κυλιόμενου Τάπητα FIT» (FIT Treadmill Score) με τη βοήθεια της ηλικίας, του φύλου, του μέγιστου καρδιακού ρυθμού και του επιπέδου της φυσικής κατάστασης που μετρήθηκε από μεταβολικά ισοδύναμα (ΜΕΤ). Οι βαθμολογίες κυμαίνονταν από αρνητική 200 έως θετική 200, με όλους εκείνους που ήταν στο θετικό εύρος να επιδεικνύουν χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας.
Οι άνθρωποι με βαθμολογία 100 ή υψηλότερη είχαν κίνδυνο θνησιμότητας δύο τοις εκατό, εκείνοι με βαθμολογία μεταξύ 0 και 100, είχαν κίνδυνο τρία τοις εκατό. Εάν η βαθμολογία ήταν αρνητική μεταξύ 100 και 0, ο κίνδυνος θνησιμότητας κατά τα επόμενα δέκα χρόνια ήταν έντεκα τοις εκατό, εάν ήταν χαμηλότερη από το αρνητικό 100, ο κίνδυνος αυτός αυξάνονταν στο 38 τοις εκατό.
Η «Βαθμολογία Κυλιόμενου Τάπητα FIT» είναι εύκολο να υπολογιστεί και είναι οικονομική, λένε οι συγγραφείς της μελέτης. «Ελπίζουμε ότι η βαθμολογία θα γίνει ένα στήριγμα για τους καρδιολόγους και τα γραφεία των κλινικών γιατρών πρωτοβάθμιας φροντίδας, ως ένας ουσιαστικός τρόπος για να τονίσουμε τον κίνδυνο μεταξύ εκείνων που υποβάλλονται σε δοκιμές καρδιακής αντοχής και να παρακινήσουμε τους ανθρώπους με χαμηλά αποτελέσματα να γίνουν πιο δραστήριοι σωματικά», είπε ο κύριος συγγραφέας, Michael Blaha.

Categories: iatrika

NEWSLETTER-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Έγκριση της selexipag για την πνευμονική υπέρταση – Ο FDA ενέκρινε τη φαρμακευτική ουσία selexipag για τη θεραπεία της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης (PAH). Η selexipag είναι από του στόματος χορηγούμενος αγωνιστής υποδοχέων προστακυκλίνης, ο οποίος σε μια κλινική δοκιμή σε 1156 ενήλικες ασθενείς με PAH αποδείχτηκε ασφαλής και αποτελεσματικός. Πιο συγκεκριμένα, η συχνότητα του πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου (θάνατος από κάθε αίτιο ή επιπλοκή σχετιζόμενη με την PAH) κατά τη διάρκεια της θεραπείας (διάμεση διάρκεια 1,4 έτη), έως και 7 ημέρες μετά τη διακοπή της, ήταν 41,6% στην ομάδα του placebo και 27,0% στην ομάδα της selexipag (λόγος κινδύνου 0,60, 99% διάστημα αξιοπιστίας 0,46-0,78, p<0,001). Το όφελος από τη χορήγηση του φαρμάκου ήταν σταθερό σε όλες τις υποομάδες που μελετήθηκαν, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ελάμβαναν θεραπεία συνδυασμού με ανταγωνιστή υποδοχέων ενδοθηλίνης και/ή αναστολέα φωσφοδιεστεράσης-5. Συνήθεις ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν κεφαλαλγία, διάρροια, άλγος στις κροταφογναθικές και στις αρθρώσεις των άκρων, ναυτία, μυαλγία και εξάψεις.
Παραπομπή: Sitbon O, Channick R, Chin KM, et al; GRIPHON Investigators.Selexipag for the Treatment of Pulmonary Arterial Hypertension. N Engl J Med. 2015 Dec 24;373(26):2522-33.

Η θεραπεία κατάλυσης κοιλιακής ταχυκαρδίας βάσει υποστρώματος μειώνει την πιθανότητα υποτροπής της κοιλιακής ταχυκαρδίας – Στη μικρή τυχαιοποιημένη μελέτη VISTA (Ablation of Clinical Ventricular Tachycardia versus Addition of Substrate Ablation on the Long Term Success Rate of VT Ablation) που δημοσιεύεται στο JACC, από τους Luigi DiBiase και συν. από το Austin του Texas, συγκρίθηκαν δύο προσεγγίσεις κατάλυσης με υψίσυχνο ρεύμα σε ασθενείς με υποτροπιάζουσα εμμένουσα μονόμορφη κοιλιακή ταχυκαρδία (VT) σε έδαφος ισχαιμικής καρδιοπάθειας. Οι ασθενείς έφεραν εμφυτευόμενο καρδιομετατροπέα-απινιδωτή (ICD) και εμφάνιζαν επανειλημμένα επεισόδια συμπτωματικής VT (και πρόσφορες θεραπείες από τη συσκευή), παρά την αντιαρρυθμική αγωγή. Οι 118 ασθενείς που συμπεριελήφθησαν τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες. Στη μία εξ αυτών έγινε λεπτομερής χαρτογράφηση του υποστρώματος, εντοπισμός και κατάλυση όλων των περιοχών με «παθολογικά» ηλεκτρογράμματα, ενώ στη δεύτερη έγινε τυπική – πιο περιορισμένη – κατάλυση, κατευθυνόμενη από την εισαγόμενη κλινική ταχυκαρδία. Στους 12 μήνες παρακολούθησης, η πιο εκτεταμένη κατάλυση συσχετίστηκε με σημαντικά χαμηλότερη συχνότητα υποτροπής της VT (15,5% έναντι 48,3%, p<0,001 για τη σύγκριση των δύο ομάδων στην κατά Kaplan-Meier ανάλυση). Η συχνότητα νοσηλείας κατά τη 12μηνη παρακολούθηση στις δύο ομάδες ήταν 12% στην ομάδα της κατάλυσης βάσει υποστρώματος έναντι 32% στην ομάδα της συμβατικής κατάλυσης (p = 0,014). Η συνολική θνησιμότητα στους 12 μήνες ήταν 8,6% και 15,0%, αντίστοιχα (p = 0,21). Κατά την παρακολούθηση, σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό ασθενών της ομάδας της συμβατικής κατάλυσης είχε ανάγκη διατήρησης της αντιαρρυθμικής θεραπείας.
Θα πρέπει να επισημανθεί το μικρό μέγεθος της μελέτης (118 ασθενείς συνολικά), καθώς και το γεγονός ότι αφορούσε ασθενείς με αιμοδυναμικά σταθερή VT. Επομένως, χρειάζεται προσοχή στην επέκταση των συμπερασμάτων της σε άλλους ασθενείς με VT σε έδαφος ισχαιμικής μυοκαρδιοπάθειας.
Παραπομπή:DiBiase L, Burkhardt JD, Lakkireddy D, etal. Ablation of stable VTs versus substrate ablation in ischemic cardiomyopathy: The VISTA randomized multicenter trial. JAmCollCardiol 2015; 66:2872–2982.

Πρωτοπαθή καρδιακά νεοπλάσματα – Σε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της καταγραφής Surveillance, Epidemiology and EndResults (SEER) 18 του National Cancer Instituteτων ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύεται στο Circulation, συνοψίζονται ευρήματα 39 ετών (από το 1973 έως και το 2011) για τους κακοήθεις πρωτοπαθείς καρδιακούς όγκους. Από ένα σύνολο 7.384.580 περιπτώσεων νεοπλασμάτων που έχουν καταγραφεί στο SEER, εντοπίστηκαν 551 πρωτοπαθή καρδιακά νεοπλάσματα (0,008%). Η ετήσια επίπτωση της διάγνωσης των νεοπλασμάτων αυτών αυξήθηκε με το χρόνο (25,1 ανά 100 εκατομμύρια πληθυσμού τα έτη 1973–1989, 30,2 τα έτη 1990–1999 και 46,6 τα έτη 2000–2011), γεγονός που αντανακλά προφανώς και τη σημαντική βελτίωση, αλλά και την αυξημένη διαθεσιμότητα, των διαγνωστικών τεχνικών (επιπρόσθετα σε άλλους πιθανούς παράγοντες επίδρασης στην επίπτωση των νεοπλασμάτων αυτών). Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν γυναίκες (54,1%) με διάμεση ηλικία στη διάγνωση τα 50 έτη. Τα συχνότερα νεοπλάσματα (με βάση τον ιστολογικό τύπο) ήταν τα σαρκώματα (n=357, 64,8%) και ακολουθούσαν τα λεμφώματα  (n=150, 27%) και τα μεσοθηλιώματα (n=44, 8%). Μετά από μια διάμεση καταγεγραμμένη παρακολούθηση 80 μηνών είχαν αποβιώσει 413 από τους 551 ασθενείς. Τα ποσοστά επιβίωσης στα 1,3 και 5 έτη ήταν 46%, 22% και 17%, αντίστοιχα, με μια μικρή, αλλά στατιστικά σημαντική, διαφοροποίηση στην πάροδο του χρόνου (32%, 17% και 14% τα έτη 1973-1989 σε σύγκριση με 50%, 24% και 19% τα έτη 2000-2011, p=0,009). Τα σαρκώματα και τα μεσοθηλιώματα συνδέονταν με τη χαμηλότερη επιβίωση. Σε σύγκριση με τους ασθενείς με αντίστοιχα εξωκαρδιακά νεοπλάσματα, οι ασθενείς με καρδιακό λέμφωμα ή σάρκωμα ήταν νεότεροι και είχαν χειρότερη επιβίωση (p<0,001). Συμπερασματικά, τα πρωτοπαθή καρδιακά νεοπλάσματα φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά σπάνια (αν και η επίπτωσή τους αυξάνεται καθώς διευρύνεται η χρήση απεικονιστικών διαγνωστικών τεχνικών) και η πρόγνωσή τους εξαιρετικά δυσμενής, με 5ετή επιβίωση της τάξης του 20% (ιδιαίτερα χαμηλή, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη η ηλικία των 50 ετών στη διάγνωση).

Categories: iatrika

Η μείωση της αρτηριακής πίεσης μειώνει τον αγγειακό κίνδυνο σε διάφορες αρχικές αρτηριακές πιέσεις και συννοσηρότητες

Η μείωση της αρτηριακής πίεσης μειώνει τον αγγειακό κίνδυνο σε διάφορες αρχικές αρτηριακές πιέσεις και συννοσηρότητες

• 

Η φαρμακολογική μείωση της αρτηριακής πίεσης οδηγεί σε παρόμοιες αναλογικές μειώσεις του κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου και του θανάτου σε διάφορες αρχικές αρτηριακές πιέσεις και συννοσηρότητες

Υπόβαθρο
Τα οφέλη της θεραπείας μείωσης της αρτηριακής πίεσης για την πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου είναι ευρέως αποδεδειγμένα. Ωστόσο, ο βαθμός στον οποίο αυτά τα αποτελέσματα διαφέρουν από την αρχική αρτηριακή πίεση, παρουσία συννοσηροτήτων ή κατηγορίας φαρμάκων, είναι λιγότερο σαφής. Συνεπώς πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για να διευκρινιστούν αυτές οι διαφορές.
Μέθοδος
Για αυτή τη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση, ερευνήσαμε τη MEDLINE για μεγάλης κλίμακας μελέτες μείωσης της αρτηριακής πίεσης, που δημοσιεύτηκαν από τις 1 Ιανουαρίου 1966 έως τις 7 Ιουλίου 2015 και ερευνήσαμε στην ιατρική βιβλιογραφία για να εντοπίσουμε δοκιμές έως τις 9 Νοεμβρίου 2015. Όλες οι τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές θεραπειών για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης ήταν κατάλληλες για να συμπεριληφθούν, εάν συμπεριλάμβαναν παρακολούθηση τουλάχιστον 1000 ασθενών-ετών σε κάθε σκέλος της μελέτης. Δεν αποκλείστηκαν δοκιμές λόγω της παρουσίας συννοσηροτήτων στην αρχική εξέταση και οι δοκιμές αντιυπερτασικών φαρμάκων για ενδείξεις διαφορετικές από την υπέρταση ήταν κατάλληλες. Λάβαμε δεδομένα στο συνοπτικό επίπεδο σχετικά με τα χαρακτηριστικά της μελέτης και τα αποτελέσματα μειζόνων καρδιαγγειακών επεισοδίων, στεφανιαίας νόσου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιακής ανεπάρκειας, νεφρικής ανεπάρκειας και θνησιμότητας από κάθε αιτία. Χρησιμοποιήσαμε μετα-αναλύσεις αντίστροφης διακύμανσης σταθμισμένων σταθερών επιπτώσεων για τη συγκέντρωση των εκτιμήσεων.
Αποτελέσματα
Εντοπίσαμε 123 μελέτες με 613.815 συμμετέχοντες για την πινακοποιημένη μετα-ανάλυση. Η μετα-αναλύσεις παλινδρόμησης έδειξαν σχετικές μειώσεις κινδύνου ανάλογες με το επίπεδο των μειώσεων της αρτηριακής πίεσης που επιτεύχθηκαν. Κάθε 10 mm Hg μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο επεισοδίων σοβαρών καρδιαγγειακών νόσων (σχετικός κίνδυνος [RR] 0,80, 95% ΔΕ 0,77-0,83), στεφανιαία νόσος (0,83, 0,78-0,88), αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (0,73, 0,68-0,77), και καρδιακή ανεπάρκεια (0,72, 0,67-0,78), η οποία, στους εξεταζόμενους πληθυσμούς, οδήγησε σε σημαντική μείωση 13% σε όλες τις αιτίες θνησιμότητας (0,87, 0,84-0,91). Ωστόσο, η επίδραση στη νεφρική ανεπάρκεια δεν ήταν σημαντική (0,95, 0,84-1,07). Παρόμοιες αναλογικές μειώσεις κινδύνου (ανά 10 mm Hg χαμηλότερη συστολική αρτηριακή πίεση) παρατηρήθηκαν σε δοκιμές με υψηλότερη μέση αρχική συστολική αρτηριακή πίεση και δοκιμές με χαμηλότερη μέση αρχική συστολική αρτηριακή πίεση (όλα τα P_τάσεων> 0,05). Δεν υπήρξε καμία σαφής ένδειξη ότι η αναλογική μείωση του κινδύνου στη μείζονα καρδιαγγειακή νόσο διαφέρει από το ιστορικό της νόσου στην αρχική εξέταση, εκτός από το διαβήτη και τη χρόνια νεφρική νόσο, για την οποία εντοπίστηκαν μικρότερες, αλλά σημαντικές, μειώσεις κινδύνου. Οι β-αποκλειστές ήταν κατώτεροι σε άλλα φάρμακα για την πρόληψη σοβαρών επεισοδίων καρδιαγγειακών νόσων, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και νεφρικής ανεπάρκειας. Οι αποκλειστές διαύλου ασβεστίου ήταν ανώτεροι ως προς άλλα φάρμακα για την πρόληψη του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου. Για την πρόληψη της καρδιακής ανεπάρκειας, οι αποκλειστές διαύλου ασβεστίου ήταν κατώτεροι και τα διουρητικά ήταν ανώτερα από άλλες κατηγορίες φαρμάκων. Ο κίνδυνος μεροληψίας κρίθηκε ως χαμηλός για 113 δοκιμές και ασαφής για 10 δοκιμές. Η ετερογένεια των αποτελεσμάτων ήταν χαμηλή έως μέτρια· η στατιστική I² της ετερογένειας για τα μείζονα επεισόδια καρδιαγγειακών νόσων ήταν 41%, για τη στεφανιαία νόσο 25%, για το εγκεφαλικό επεισόδιο 26%, για την καρδιακή ανεπάρκεια 37%, για τη νεφρική ανεπάρκεια 28% και για τη θνησιμότητα από κάθε αίτιο 35%.
Ερμηνεία
Η μείωση της αρτηριακής πίεσης μειώνει σημαντικά τον αγγειακό κίνδυνο σε διάφορα επίπεδα αρτηριακών πιέσεων και συννοσηροτήτων. Τα αποτελέσματά μας παρέχουν ισχυρή υποστήριξη για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης σε συστολικές αρτηριακές πιέσεις κάτω των 130 mm Hg και την παροχή θεραπείας για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης σε άτομα με ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου, στεφανιαίας νόσου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, διαβήτη, καρδιακής ανεπάρκειας και χρόνιας νεφρικής νόσου.

Categories: iatrika

Το υψηλό σάκχαρο μπορεί να αυξήσει τις επιπλοκές στην καρδιακή προσβολή

Το υψηλό σάκχαρο μπορεί να αυξήσει τις επιπλοκές στην καρδιακή προσβολή

• Iatronet

Υψηλά επίπεδα σακχάρου μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο επιπλοκών σε ασθενείς με καρδιακή προσβολή, αναφέρει νέα έρευνα.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι η υψηλή γλυκόζη στο αίμα προκαλεί ισχυρότερη σύσπαση των αγγείων και επίσης εντόπισαν πρωτεΐνη που συνδέεται με την αυξημένη σύσπαση.
Τα ευρήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες αγωγές για τη βελτίωση της εικόνας μετά από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η καρδιακή προσβολή συμβαίνει όταν μπλοκάρει μια αρτηρία που παρέχει αίμα στην καρδιά. Το υψηλό σάκχαρο τη στιγμή της καρδιακής προσβολής μπορεί ενδεχομένως να κάνει το μπλοκάρισμα πιο σοβαρό προκαλώντας σύσπαση της αρτηρίας και οδηγώντας σε υψηλότερο κίνδυνο επιπλοκών, σύμφωνα με έρευνα του University of Leicester.
Ο Richard Rainbow, δήλωσε ότι οι ερευνητές έδειξαν ότι η ποσότητα της ζάχαρης ή γλυκόζης στο αίμα αλλάζει τη συμπεριφορά των αγγείων οδηγώντας τα να συσπώνται περισσότερο από το φυσιολογικό. Αυτό θα μπορούσε να οδηγεί σε υψηλότερη αρτηριακή πίεση ή να μειώνει την ποσότητα αίματος που ρέει σε ζωτικά όργανα.
Πρόσθεσε ότι πρόκειται για πειραματική έρευνα στο εργαστήριο, που σημαίνει ότι μπορούμε να εξαγάγουμε συμπεράσματα για αιτιατή σχέση σε ελεγχόμενο περιβάλλον.
Ο Rainbow δήλωσε ότι πρόκειται για την πρώτη έρευνα που δείχνει άμεση σχέση σύσπασης των αγγείων σε σχέση με τη γλυκόζη και τον πιθανό μηχανισμό. Στα πειραματικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα, περιλαμβανομένων των αγγείων, η αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στα επίπεδα που παρατηρούνται μετά από ένα μεγάλο γεύμα άλλαξε τις αγγειακές συσπάσεις.
Εξήγησε ότι μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν υποστεί καρδιακή προσβολή θα έχουν υψηλή γλυκόζη λόγω της αντίδρασης στο στρες. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και άνθρωποι που δεν είναι διαβητικοί μπορεί ενδεχομένως να έχουν υψηλό σάκχαρο κατά τη διάρκεια της καρδιακής προσβολής.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό British Journal of Pharmacology.

Categories: iatrika

Δίαιτα και άσκηση ωφελούν ανθρώπους με καρδιακή ανεπάρκεια

Δίαιτα και άσκηση ωφελούν ανθρώπους με καρδιακή ανεπάρκεια

• Iatronet

Αλλαγές στον τρόπο ζωής, που περιλαμβάνουν υγιεινή διατροφή και τακτική άσκηση, φαίνεται να βελτιώνουν την καρδιακή λειτουργία και την ικανότητα άσκησης σε ανθρώπους με συγκεκριμένο είδος καρδιακής ανεπάρκειας.
Η έρευνα περιέλαβε 100 παχύσαρκους ηλικιωμένους που έπασχαν από καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης της αριστερής κοιλίας.
Ερευνητές του Wake Forest University School of Medicine, με επικεφαλής τον Dr. Dalane Kitzman, χώρισαν τους συμμετέχοντες σε 4 ομάδες. Μόνο δίαιτα, μόνο άσκηση, δίαιτα και άσκηση και ομάδα ελέγχου που δεν έλαβε αγωγή.
Μετά από 10 εβδομάδες η αξιολόγηση της μέγιστης κατανάλωσης οξυγόνου αποκάλυψε ότι όσοι ανήκαν στις 3 ομάδες αντιμετώπισης είχαν βελτίωση στην ικανότητα άσκησης. Οι ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν με δίαιτα και άσκηση είχαν σχεδόν τη διπλάσια βελτίωση στο συγκεκριμένο δείκτη.
Εκτός του ότι ενίσχυσαν την αντοχή τους για άσκηση, η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι η δίαιτα και η άσκηση μείωσαν την ποσότητα των λιπωδών κυττάρων των μυών στα πόδια, που μπορεί να βελτιώσει την ικανότητα άσκησης των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια.
Χρειάζεται περισσότερη έρευνα για τη διερεύνηση της επίδρασης της δίαιτας στη μυϊκή μάζα, δήλωσαν ερευνητές, αλλά τα ευρήματα στηρίζουν προσέγγιση όσον αφορά την αγωγή για την καρδιακή ανεπάρκεια που περιλαμβάνει τη δίαιτα και την άσκηση.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού Journal of the American Medical Association.

Categories: iatrika